«Δεν αρκεί να λέμε ότι είμαστε υπέρ κάποιων εννοιών, όπως για παράδειγμα η ενότητα, αλλά πρέπει να κατανοούμε τις έννοιες αυτές σε όλες τους τις διαστάσεις και ταυτόχρονα να δημιουργούμε με τις πράξεις μας τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες εκείνες μέσα στις οποίες μπορούν να αναπτυχθούν και να συντηρηθούν οι έννοιες αυτές».

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η κρίση που μαστίζει την κοινωνία μας δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική αλλά είναι, πρωτίστως, κρίση ηθική, κρίση αξιών. Μάλιστα, έχω υποστηρίξει, πολλάκις, ότι, κατά την άποψή μου, η ηθική κρίση προηγήθηκε και οδήγησε αναπόδραστα στην οικονομική και κάθε άλλου είδους κρίση.
Βρήκα την ευκαιρία να ξαναεκφράσω την άποψή μου αυτή, δεδομένου ότι κάποιοι, ελάχιστοι, που δεν διαθέτουν το ηθικό ανάστημα να υποστηρίζουν την αλήθεια και να λένε τα πράγματα ως έχουν στην πραγματικότητα, βρίσκουν προφάσεις ευτελείς για να πλήξουν άτομα που μπορεί να μην είναι αλάνθαστα αλλά η ζωή τους ολόκληρη χαρακτηρίζεται από ευθύτητα και ειλικρίνεια.
Άτομα που δεν μένουν μόνο στα όμορφα λόγια αλλά έχουν δουλέψει πραγματικά για να επικρατήσει η εντιμότητα και η ειλικρίνεια. Που έχουν, δώσει μάχες, εναντιούμενοι στην υποκρισία. Πού προτίμησαν, χωρίς να υπολογίσουν το προσωπικό τους κόστος, να συγκρουσθούν δημόσια με όσους διαφωνούσαν, αντί να ακολουθήσουν την πεπατημένη.
Και ποιά είναι η πεπατημένη; Η πεπατημένη είναι να κατηγορείς και να υποσκάπτεις τη θέση των άλλων ύπουλα και κρυφίως.
Η πεπατημένη είναι να χαμογελάς φιλικά σε όλους και πίσω απ’ την πλάτη τους να τούς σκάβεις το λάκκο.
Η πεπατημένη είναι γνωστή σε όλους και όλοι την κατακρίνουν. Στη θεωρία, όμως!
Στην πράξη, άραγε ξέρουμε, να ξεχωρίζουμε τους ευθείς από τους υποκριτές; Ξέρουμε να ξεχωρίζουμε τους αληθινούς από τους ψεύτικους;
Μήπως και εμείς, παρότι υποστηρίζουμε το αντίθετο, μάς αρέσει, λιγουλάκι, και η ψευτοκολακεία; Μήπως και εμείς σιγοντάρουμε αυτούς που μάς πουλάνε «φύκια αντί για μεταξωτές κορδέλες» και αρκούμαστε στο να κάνουμε like σε καμία ανάρτηση στο διαδίκτυο που αποκηρύσσει, μέσα από κλισέ φράσεις, την ψευτιά, την υποκρισία και τη ματαιότητα;
Μήπως τελικά κρυβόμαστε, πολλές φορές, και από τον ίδιο μας τον εαυτό;
Ως πότε όμως, μπορεί να γίνεται ανεκτή η υποκρισία και η αήθεια; Δεν βλέπουμε πού μάς έφτασαν;
Δεν αρκεί, λοιπόν, να λέμε ότι είμαστε υπέρ κάποιων εννοιών, όπως για παράδειγμα η ενότητα, αλλά πρέπει να κατανοούμε τις έννοιες αυτές σε όλες τους τις διαστάσεις και ταυτόχρονα να δημιουργούμε με τις πράξεις μας τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες εκείνες μέσα στις οποίες μπορούν να αναπτυχθούν και να συντηρηθούν οι έννοιες αυτές.
Ας παραμείνουμε, φίλοι μου, υπερασπιστές της ουσιαστικής αλήθειας και της καθαρότητας των λόγων αλλά και των πράξεων.
Η αλήθεια, είναι γνωστό, ότι είναι πιο δυνατή απ’ όλα και πάντα επικρατεί, έστω και στο ..τέλος!
Με αυτές τις σκέψεις θα ήθελα να απευθυνθώ σε κάποιους που προσπαθούν να πλήξουν την υπόσταση των άλλων, βρίσκοντας ασήμαντες προφάσεις για να καλύψουν τη δική τους αήθη και ανέντιμη συμπεριφορά.
Τους θυμίζω ότι πάντα υπήρξα ειλικρινής και ευθύς και δεν γνωρίζω τί θα πει η λέξη «πισώπλατα».
Ότι έχω να πω το λέω επώνυμα και δημόσια και αφήνω τους άλλους να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Δεν έχω κρυφτεί ποτέ, δεν έχω ακολουθήσει σκοτεινές διαδρομές και δεν σκοπεύω να το κάνω ούτε στο μέλλον.
Σχετικά, δε, με τις προεδρικές εκλογές στη Νέα Δημοκρατία, έχω υποστηρίξει με δημόσιες τοποθετήσεις μου ότι, μεταξύ των άλλων προσόντων που θα πρέπει, κατά την προσωπική μου άποψή, να έχει ο επόμενος Πρόεδρος, θα πρέπει να είναι και η δυνατότητά του να μπορεί να φέρει την κάθαρση στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.
Θα πρέπει να απομακρύνει τους εκφραστές του αριβισμού καθώς και όλους εκείνους που αποτελούν βαρίδια για την παράταξη, αφού «μπαινοβγαίνουν» σε αυτή με μοναδικό γνώμονα το, κατά καιρούς, προσωπικό τους συμφέρον. Πιστεύω ακράδαντα ότι ήρθε η ώρα να ανοίξουμε διάπλατα της πόρτες της Ν.Δ στους απλούς ανθρώπους, στους απλούς και πραγματικά ανιδιοτελείς αγωνιστές, που απομακρύνθηκαν από συμπεριφορές της προαναφερόμενης κατηγορίας ανθρώπων.
Φαντάζομαι ότι όλοι συμφωνείτε με αυτά. Όλοι ζητούμε την πολυπόθητη κάθαρση. Έτσι δεν είναι;
Τις ανωτέρω σκέψεις μου υποστηρίζω με όση δύναμη διαθέτω.
Και θα πρέπει στο σημείο αυτό να γίνει σαφές και να είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι δεν έχω απολύτως τίποτα να χωρίσω με τους υποστηρικτές του ενός ή του άλλου υποψηφίου. Είναι όλοι τους συναγωνιστές και είναι σεβαστή η επιλογή τους, τούτη την ώρα.
Όλοι έχουν δικαίωμα να προκρίνουν τον υποψήφιο της προτίμησής τους. Υποστηρίζω, δε, μέχρις εσχάτων, το δημοκρατικό δικαίωμα του καθενός να στηρίζει όποιον επιθυμεί, όπως και εγώ κάνω άλλωστε.
Το θέμα μου και θα πρέπει το θέμα όλων μας να είναι η προαναφερόμενη κατηγορία ανθρώπων, οι οποίοι δεν πονάνε πραγματικά την παράταξη. Που για άλλη μια φορά συμπαρατάσσονται με σκοτεινούς μηχανισμούς και παρεισφρύουν στις τάξεις των αγνών αγωνιστών, προσπαθώντας είτε να καθοδηγήσουν την προτίμησή τους, είτε να δημιουργήσουν πρόβλημα στην ενότητα μεταξύ τους.
Και είμαι σίγουρη, πως δεν θα διαφωνήσετε μαζί μου, ότι μιλάμε γι αυτούς που δεν έχουν στηρίξει και ψηφίσει την παράταξη μας ή την ψηφίζουν κατά περίσταση, ανάλογα με το συμφέρον τους.
Είναι αυτοί που προσπαθούν να το «παίξουν» παράγοντες της παράταξης αλλά στην πραγματικότητα «μπαινοβγαίνουν» στη Ν.Δ. Είναι αυτοί που στέρησαν από την Ν.Δ την Κυβέρνηση, είναι αυτοί που στέρησαν από τη Ν.Δ την έδρα της Φωκίδας.
…Είναι αυτοί που κατά κύριο λόγο υποκριτικά Αυτοαποκαλούνται «αγωνιστές της παράταξης» και μάλιστα «ανιδιοτελείς».
Είναι αυτοί που δεν μπορούν πια να κρυφτούν πίσω από το δάκτυλό τους, αφού τους γνωρίζουν όλοι!
 Της Ασπασίας Μανδρέκα*
*Η κα Ασπασία Μανδρέκα είναι τ. Βουλευτής Φωκίδας της ΝΔ – Δικηγόρος