Στην περίπτωση της κρατικής χρεοκοπίας οι ισχύοντες νόμοι δεν παρέχουν προστασία από τους πιστωτέςΗ κάθε χώρα έχει τους δικούς της νόμους σχετικά με την χρεοκοπία, είτε πρόκειται για χρεοκοπία επιχείρησης είτε ακόμα για χρεοκοπία του κράτους.
Στην περίπτωση της κρατικής χρεοκοπίας όμως οι εν λόγω νόμοι δεν παρείχαν, ως επί των πλείστων, προστασία από τους πιστωτές.
Τον Σεπτέμβριο του 2015, τα Ηνωμένα Έθνη έκανε ένα μεγάλο βήμα προς την πλήρωση του συγκεκριμένου νομικού κενού, εγκρίνοντας ένα σύνολο αρχών για την αναδιάρθρωση κρατικού χρέους.
Μερικά από τα βασικά στοιχεία του νέου αυτού Διεθνούς Δικαίου είναι το δικαίωμα ενός κυρίαρχου να ξεκινήσει μια αναδιάρθρωση του χρέους, η ισότιμης μεταχείριση των πιστωτών, η διαφάνεια, η αμεροληψία, η νομιμότητα, η βιωσιμότητα και οι διαπραγματεύσεις.
Η συντριπτική υποστήριξη των αρχών αυτών, με 136 μέλη του ΟΗΕ να ψηφίζουν υπέρ και μόνο έξι κατά, δείχνει την έκταση της παγκόσμιας συναίνεσης σχετικά και την ανάγκη επίλυσης των κρίσεων χρέους σε εύθετο χρόνο.
Αλλά το επόμενο βήμα, δηλαδή μια διεθνής συνθήκη για την ίδρυση ενός παγκόσμιου συστήματος πτώχευσης (CACs) στην οποία όλες οι χώρες θα δεσμεύονται, είναι προφανώς πιο δύσκολο.
Οι χώρες οι οποίες πλήττονται αυτήν την στιγμή από κρίση χρέους, θα βρίσκονταν σε καλύτερη κατάσταση αν υπήρχε ένα παγκόσμιο Δίκαιο για την χρεοκοπία, καθώς δεν θα γινόταν έρμαιο στις ορέξεις των πιστωτών τους, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα.
Στο αντίπαλο στρατόπεδο, η International Capital Market Association (ICMA) η οποία υποστηρίζεται από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ αλλά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, διαφωνεί με την θέσπιση της CACs.
Η ICMA πιστεύει ότι το σχέδιο που θα πρέπει να ακολουθείται, είναι αυτό που θα έχει εγκριθεί από την πλειοψηφία των εκάστοτε πιστωτών μιας χώρας, κάτι παρόμοιο δηλαδή με αυτό που συμβαίνει σήμερα.
Το εν λόγω σχέδιο, όπως γίνεται αντιληπτό, παρεμβαίνει άμεσα στην εθνική κυριαρχία κάθε χώρας η οποία έχει χρέος.
Ένα σοβαρό ζήτημα που παραμένει άλυτο στην πρόταση της ICMA, είναι η διευθέτηση των συγκρούσεων που προκύπτουν από τα ομόλογα που εκδίδονται σε διαφορετικές χώρες, με διαφορετικά νομικά πλαίσια.
Επιπλέον, η πρόταση της ICMA προωθεί αθέμιτη σύμπραξη μεταξύ των μεγάλων χρηματοοικονομικών κέντρων, καθώς οι μόνοι πιστωτές των οποίων οι ψήφος θα μετρήσει για την ενεργοποίηση των CACs, θα είναι εκείνοι που έχουν άμεσα σχέση με την έκδοση των ομολόγων, μεγαλώνοντας έτσι την ανισότητα ανάμεσα σε δανειζόμενους και πιστωτές.
Οι έξι χώρες που καταψήφισαν την πρόταση του ΟΗΕ (ΗΠΑ, Καναδάς, Γερμανία, Ισραήλ, Ιαπωνία, και το Ηνωμένο Βασίλειο) έχουν εγχώρια νομοθεσία πτώχευσης, επειδή αναγνωρίζουν ότι το CACs δεν είναι αρκετό.
Κατά μεγάλη σύμπτωση, οι συγκεκριμένες χώρες έχουν δανείσει χρήματα σε άλλες, ανήκουν δηλαδή στην πλευρά των πιστωτών.
Το τρέχον θεσμικό πλαίσιο για τις χώρες που έχουν κρατικό χρέος, οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο, καθώς οι χώρες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις εξωπραγματικές απαιτήσεις των δανειστών τους και αναπόφευκτα χάνουν την εθνική τους κυριαρχία, με συνέπεια να μετατρέπονται σταδιακά σε αποικία.
www.bankingnews.gr
