Γιάννης Γλέζος Συνέντευξη ~ ΆΜΦΙΣΣΑ Newz

Ο Γιάννης Γλέζος είναι, όπως ο ίδιος λέει, επίγονος της γενιάς των σημαντικών δημιουργών που μέσα στα δύσκολα χρόνια της Χούντας ανέδειξαν το λόγο των ποιητών και συνετέλεσαν στην άνθιση του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού. Έχει κυκλοφορήσει από το 1968 μέχρι σήμερα έντεκα δίσκους μελοποιημένης ποίησης, ελληνικής και ξένης. Επίσης ως πρόεδρος της ΕΜΣΕ αγωνίζεται χρόνια για τα πνευματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών. Η συζήτησή μας έλαβε χώρα με αφορμή την μεγάλη του συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 14 Μαΐου 2013.

Γιάννης Γλέζος συνέντευξη στην Αρετή Κοκκίνου για το "Μουσικόραμα"

Αρ. Κοκκίνου: Κ. Γλέζο, πόσο διαφορετική είναι η προσέγγιση του συνθέτη στη μελοποίηση ποίησης από αυτή της μουσικής επένδυσης στίχου; Ποιά είναι τελικά η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο στίχο και στο ποίημα;
Γ. Γλέζος: Κατ’ αρχήν ο συνθέτης, μελοποιώντας ποίηση ακολουθεί μια πανάρχαια ελληνική παράδοση. Η ποίηση ήταν συνυφασμένη με τη μελωδία. Και τα Ομηρικά έπη ήταν ραψωδίες, που σημαίνει ότι μαζί με την απαγγελία υπήρχαν μέρη που αποδίδονταν με τραγούδι. Η τραγωδία είχε επίσης πολλά μέρη τραγουδιστικά και η ποίηση των αρχαίων λυρικών ποιητών πάντα συνοδευόταν από μουσική. Επομένως, σε εμάς στους Έλληνες η μελοποίηση της ποίησης έρχεται πολύ πιο φυσικά σε σχέση με τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Ακολουθώντας την παράδοση αυτή, πάντα σεβόμουν την ποίηση, τόσο την ελληνική όσο και την ξένη αλλά την προσέγγιζα με έναν ιδιότυπο τρόπο: Δεν με ενδιέφερε τόσο το να αποδώσω τον ποιητή όσο το να αποδώσω το συναίσθημα που γεννούσε ο ποιητής σε εμένα. Ο ποιητής γινόταν όχημα για τη δική μου μουσική έκφραση. Για παράδειγμα, στο δίσκο μου «Τα Ρόδα της Πιερίας»που μελοποιώ αρχαίους λυρικούς ποιητές, Σαπφώ, Αρχίλοχο, Αλκμάνα και άλλους σε απόδοση της στενής μου συνεργάτιδας ποιήτριας Εύας Λίτινα δεν προσπάθησα να δημιουργήσω μια ατμόσφαιρα αρχαίας ελληνικής μουσικής αλλά προσπάθησα να μεταφέρω στο σύγχρονο άκουσμα και έκφραση το συναίσθημα που μου γεννούσαν αυτοί οι ποιητές, ειδικά η Σαπφώ.
Όσον αφορά την ερώτησή σου για τη διαφορά μεταξύ στίχου και ποιήματος, ένας καλός σύγχρονος στιχουργός δε λέω ότι φτάνει, αλλά αγγίζει τα όρια της ποίησης. Άρα πρέπει να αντιμετωπιστεί κι αυτός με τον ίδιο σεβασμό και την ίδια διάθεση. Η διαφορά στίχου και ποιήματος είναι ότι η ποίηση είναι διαχρονική ενώ οι στίχοι συνήθως έχουν σχέση με την εποχή, είναι επικαιρικοί, εκτός από το δημοτικό τραγούδι, που αποτελεί δημοτική ποίηση, ορισμένα ρεμπέτικα και πολύ λίγα σύγχρονα τραγούδια.

Αρ. Κοκκίνου: Από τόσους έλληνες και ξένους, αρχαίους και σύγχρονους ποιητές που έχετε μελοποιήσει, παρατηρείτε διαφορές στα συναισθήματα που σας γεννούν σε σχέση με τον τόπο και το χρόνο που αυτοί έγραψαν;
Γ. Γλέζος: Τα συναισθήματα είναι πανανθρώπινα και προαιώνια, τα ενδύματα αλλάζουν, το χρώμα, η ατμόσφαιρα.. Τα συναισθήματα στα ερωτικά ποιήματα της Σαπφούς, δεν έχουν καμμία διαφορά από αυτό που νιώθει ένας σύγχρονος άνθρωπος για τον έρωτα. Ο λυρισμός του Λόρκα σε σχέση με τη φύση δε διαφέρει καθόλου απ’ τον τρόπο που περιγράφει ο Αλκμάνας στο ποίημα «Ο ύπνος της φύσης» το πώς ησυχάζει η φύση και έρχεται η μυστηριακή κατάσταση της νύχτας. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε, τα ρούχα μας αλλάζουν.

Αρ. Κοκκίνου: Στην Ελλάδα, όσον αφορά την ξένη μελοποιημένη ποίηση υπάρχει προτίμηση σε λατίνους ποιητές ή από Μεσογειακές χώρες, δεν έχουν προσεγγιστεί ποιητές Βόρειοι, για παράδειγμα.
Γ. Γλέζος: Αυτό είναι αλήθεια, μπορεί πει κανείς ότι λόγω κλιματολογικών συνθηκών είμαστε πιο κοντά στην ψυχολογία..Έτυχε κατά παράδοξο τρόπο στην Ελλάδα ο Lorca να αγαπηθεί πάρα πολύ, σαν να ήταν Έλληνας ποιητής, από το ’48 που ανέβασε ο Χατζηδάκις το «Ματωμένο γάμο» . Είναι ιδιότυπο φαινόμενο ένας ολόκληρος λαός να αγκαλιάζει τόσο πολύ έναν ξένο ποιητή.

Αρ. Κοκκίνου: Ίσως να έπαιξαν ρόλο και οι συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες έζησε και πέθανε που συγκίνησαν τον κόσμο.
Γ. Γλέζος: Βέβαια. Αυτός λίγο πριν την κατοχή τη δική μας, στον Ισπανικό εμφύλιο, δολοφονήθηκε από τους φασίστες..κι αυτά μέτρησαν πάρα πολύ.

Αρ. Κοκκίνου: Γυρνώντας στους Έλληνες ποιητές, πληροφορήθηκα απ’ το διαδίκτυο ότι είσαστε ανιψιός του Γιάννη Ρίτσου..αληθεύει αυτό; Γνώριζα ότι είσαστε αδερφός της Δέσποινας Γλέζου, αλλά τη συγγένειά σας με το Ρίτσο ομολογώ πως δεν την ήξερα.
Γ. Γλέζος: Ο Ρίτσος είναι αδερφός της μητέρας μου.

Αρ. Κοκκίνου: Τι ρόλο έπαιξε για σας η στενή συγγενική σχέση με ένα τέτοιο πρόσωπο. Σας ενέπνευσε;
Γ. Γλέζος: Όσον αφορά το συνθετικό μου έργο, μπορώ να πω ότι με ενέπνευσε άμεσα. Ο Ρίτσος ερχόταν συχνά στο σπίτι μας να επισκεφθεί την αγαπημένη του αδερφή, τη μητέρα μου, και μας έπαιζε πιάνο. Είχαμε πιάνο σπίτι κι εκείνος έπαιζε καταπληκτικά. Οπότε, από πολύ μικρό παιδί ήρθα σε επαφή με το Chopin, το Schumann παιγμένα από το Ρίτσο κι αυτό με σημάδεψε, μου γέννησε την επιθυμία να μπω κι εγώ στη μουσική. Όσον αφορά την ποιητική μου ενασχόληση με εμπόδισε πολύ, διότι έλεγα «έχει βγάλει ένα μέγιστο ποιητή η οικογένεια, δε χρειάζεται να βγει δεύτερος που θα είναι μέτριος» Δεν έγραψα, λοιπόν, ποτέ ποιήματα μέχρι το 2001.

Αρ. Κοκκίνου: Μιλήστε μας λίγο για αυτή σας την πλευρά του ποιητή.
Γ. Γλέζος: Από το 2001 και μετά άρχισα να γράφω συστηματικά ποίηση έχω συγκεντρώσει έναν τεράστιο όγκο ποιημάτων και πιστεύω μέχρι το τέλος της χρονιάς να βγει το πρώτο μου βιβλίο.

Αρ. Κοκκίνου: Ανήκετε στη γενιά των συνθετών που έφεραν κοντά στον κόσμο τα έργα των ποιητών, τα οποία μέχρι τότε εθεωρείτο ότι αφορούσαν μόνο μια περιορισμένη πνευματική ελίτ. Καθώς πολλοί παραλληλίζουν τις καταστάσεις του τότε με το σήμερα, πιστεύετε ότι υπάρχει το υπόβαθρο να ξαναγίνει κάτι τέτοιο;
Γ. Γλέζος: Το μεγάλο αυτό κίνημα της έντεχνης λαϊκής μουσικής το ίδρυσε ο Θεοδωράκης με την επαναστατική του πράξη να μελοποιήσει τον «Επιτάφιο» το ΄59 . Εγώ είμαι επίγονος του Μίκη. Παρόλο που αγαπούσα τη μουσική από μικρός, σπούδαζα στην ΑΣΟΕ και προοριζόμουνα για διάδοχος σε κάποια από τις επιχειρήσεις που είχε ο πατέρας μου. Το κίνημα αυτό, του οποίου η τρομακτική εξέλιξη συνέπεσε χρονικά με την εγγραφή μου στην ΑΣΟΕ, με σημάδεψε και με έκανε να πάρω την οριστική απόφαση να εγκαταλείψω τις οικονομικές σπουδές και να αφοσιωθώ στη μουσική. Όσον αφορά το σήμερα, πιστεύω ότι σε κάθε εποχή υπάρχει το υπόβαθρο να βγουν 3-4 άνθρωποι που θα προχωρήσουν μπροστά και να ακολουθήσουν όλοι οι άλλοι. Οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν. Όμως δεν τους δίνεται η δυνατότητα να επικοινωνήσουν το έργο τους, δεν έχουν πρόσβαση στα μέσα. Η εξουσία έχει μάθει το μάθημά της: Τότε τους ξέφυγε η κατάσταση και το κίνημα αυτό που κλόνισε τα κατεστημένα και τις κοινωνικές δομές κι εξουσίες πήγε τόσο καλά που το 1974 οι δισκογραφικές εταιρείες αποφάσισαν από κοινού να δημιουργήσουν το star system των τραγουδιστών. Θα έπαυαν να παίζουν πρώτο ρόλο οι δημιουργοί, οι οποίοι σιγά σιγά θα γίνονταν υπάλληλοι του μεγάλου σταρ και θα έγραφαν γι’ αυτόν ή γι’ αυτήν δώδεκα τραγούδια ενός μεγάλου δίσκου. Δεν θα ήταν πια ο δημιουργός που γράφει ένα έργο και διαλέγει τους τραγουδιστές αλλά το αντίστροφο: Οι στρατιώτες έγιναν στρατηγοί και οι στρατηγοί στρατιώτες. Αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με την ιντερνετική πειρατεία, που έχει καταστρέψει τελείως το δίσκο και τη δισκογραφία, κάνει πολύ δύσκολη πλέον τη δημιουργία παρόμοιου κινήματος.

Αρ. Κοκκίνου: Είσαστε από αυτούς που εκφράστηκαν από νωρίς για το star system.
Γ. Γλέζος: Το πολέμησα με το κορμί μου! Από το 1974 δεν έχω δώσει ποτέ να δισκογραφηθεί δίσκος μου από τραγουδιστή. Τραγουδάω μόνος μου χωρίς να είμαι μεγάλος ερμηνευτής, ούτε καν καλός τραγουδιστής με όλο το καλλιτεχνικό και εμπορικό κόστος μόνο και μόνο για να σπάσω αυτό το απόστημα του μέγα τραγουδιστή-υποχείριου των εταιρειών οι οποίες θέλουν μόνο εμπορικά τραγουδάκια για να βγάζουν λεφτά.

Αρ. Κοκκίνου: Πιστεύετε ότι θα συνέβαινε το ίδιο και με νέους τραγουδιστές, έξω από το σύστημα;
Γ. Γλέζος: Μου πρότειναν πολλοί να πάρω ένα νέο παιδί. Ποιος όμως μου εγγυάται ότι το παιδί αυτό, που θα του δώσω το αίμα της ψυχής μου, όπως είχα δώσει το Lorca στον Πουλόπουλο, δεν θα έχει σαν όνειρο να πάει στα σκυλάδικα να βγάζει μεροκάματο; Βέβαια, δε φτάνω στα άκρα. Στη συναυλία θα δεις ότι συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν με την πορεία τους αποδείξει ότι είναι εκτός του εμπορικού κυκλώματος, όπως ο Βασίλης Λέκκας και η Μελίνα Κανά.

Αρ. Κοκκίνου: Στα πλαίσια της συνειδητής καλλιτεχνικής σας πορείας εκτός κυκλωμάτων είχατε δημιουργήσει το «Δίαυλο».
Γ. Γλέζος: Ο Δίαυλος δημιουργήθηκε στο Κουκάκι. Αρχικά ξεκίνησε σαν δισκογραφική εταιρεία και μετά έγινε και μουσική σκηνή, μουσικό σπίτι όπως το λέγαμε. Λειτούργησε από το 1993 μέχρι το 2009. Από το 2007 είχα αναλάβει την προεδρία της ΕΜΣΕ, (Ένωση Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος) και της Αυτοδιαχείρισης (οργανισμός διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων). Ο φόρτος ήταν πολύ μεγάλος και το πρόβλημα του να είναι συνεπής κανείς στις υποχρεώσεις μιας επιχείρησης πολύ έντονο. Τα πράγματα ήταν δυσβάσταχτα για μένα και το 2009 σταμάτησε να λειτουργεί ο Δίαυλος. Ελπίζω να μπορέσω να τον λειτουργήσω ξανά από το τέλος του 2013, καθώς τόσο η ΕΜΣΕ, όσο και η Αυτοδιαχείριση είναι σε πολύ καλό δρόμο πια, μετά από έξι χρόνια προσπαθειών μου κι έτσι πιστεύω ότι θα τα συνδυάσω όλα χωρίς μεγάλο πρόβλημα.

Αρ. Κοκκίνου: Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες που έχετε βοηθήσει μέσα από το Δίαυλο για τους οποίους νιώθετε χαρά αυτή τη στιγμή;
Γ. Γλέζος: Από το Δίαυλο πέρασαν όλοι οι γνωστοί και καλοί ερμηνευτές, αυτοί που για μένα ακολούθησαν πορεία έξω απ’ τα εμπορικά κυκλώματα. Αυτό το συνέχισα στην ΕΜΣΕ, η οποία δημιούργησε δική της δισκογραφική εταιρεία. Αυτή τη στιγμή κυκλοφορούμε περίπου 200 δίσκους καταξιωμένων και πολλών νέων καλλιτεχνών, ασχολούμαστε πολύ με τους νέους.

Αρ. Κοκκίνου: Μιλήστε μου για την εμπειρία σας όσον αφορά την ΕΜΣΕ και τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών στη χώρα μας.
Γ. Γλέζος: Η ΕΜΣΕ έχει δημιουργήσει την Αυτοδιαχείριση, θυγατρική της που ασχολείται με την είσπραξη των πνευματικών δικαιωμάτων. Είμαστε στον αντίποδα της ΑΕΠΙ: εκείνη είναι ιδιωτική κι εμείς μη κερδοσκοπική εταιρεία. Προσπαθούμε να περιφρουρήσουμε με κάθε τρόπο τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών. Επιδιώκουμε ένα ρεγουλάρισμα αυτού του αδέσποτου και ανεξέλεγκτου χώρου, χωρίς να ζητάμε ούτε ποινικές διώξεις ούτε στρατοκρατία. Δεν μπορεί ο καθένας να παίρνει ένα δίσκο που έχει κυκλοφορήσει και να τον πουλάει χωρίς να δίνει τα δικαιώματα. Πώς θα ζήσει τότε ο δημιουργός; Κι αν δεν έχει να ζήσει ο δημιουργός γιατί να συνεχίσει να ασχολείται με αυτό το πράγμα; Και τότε ποιος θα αναλάβει τον πολιτισμό; Αυτό δε συμβαίνει μόνο με μουσική αλλά και με κινηματογραφικά έργα και τα βιβλία. Θα επιστρέψουμε στη βαρβαρότητα λοιπόν; Ή μόνο οι αδαείς, οι μέτριοι και οι ατάλαντοι θα βγάζουν δίσκους, βιβλία και κινηματογραφικά έργα;

Αρ. Κοκκίνου: Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές οι δημιουργοί όχι μόνο δεν πληρώνονται αλλά πληρώνουν κιόλας.
Γ. Γλέζος: Άκου να δεις, υπάρχει αυτή η καραμέλα που λέγεται «ελευθερία της επικοινωνίας» . Είμαι υπέρ αυτής, έχει βοηθήσει πολύ να προχωρήσουν τα πράγματα αλλά ποτέ δεν πρέπει αυτή να φτάνει στο σημείο του να παίρνεις τη δουλειά οποιουδήποτε χωρίς αυτός να αμείβεται.

Αρ. Κοκκίνου: Έχουν γίνει βήματα θετικά προς αυτή την κατεύθυνση;
Γ. Γλέζος: Στην Ελλάδα κανένα! Έχουμε κερδίσει κάποιες δικαστικές αποφάσεις και καταφέραμε να κλείσουμε κάποιες σαφώς παράνομες ιστοσελίδες που πουλούσαν εκατοντάδες δίσκους σε εξευτελιστικές τιμές χωρίς να δίνουν δραχμή στους δημιουργούς. Εμένα όμως δε με ενδιαφέρει να κυνηγάμε μεμονωμένες ιστοσελίδες αλλά να υπάρξει γενικότερη κυβερνητική και εκπαιδευτική πολιτική. Ο ίδιος ο κόσμος να αποκτήσει τη συνείδηση να αγοράζει μουσική από τη νόμιμη ιστοσελίδα της εταιρίας. Φταίνε και οι δισκογραφικές εταιρείες: Με 15 Ευρώ ποιος θα πάει να αγοράσει ένα cd; Αν δεν υπάρξει πολιτική βούληση δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Στη Γαλλία δια νόμου έγινε κυβερνητική υπηρεσία ειδικά για την πνευματική πειρατεία με αποτέλεσμα εδώ και τρία χρόνια, από τότε που εφαρμόζεται ο νόμος, να ανέβουν οι πωλήσεις του φυσικού προϊόντος κατά 15%, ενώ μέχρι τότε έπεφταν κατακόρυφα.

Αρ. Κοκκίνου: Έχει κυκλοφορήσει από τη γαλλική εταιρεία MUSEA το έργο σας «Τα Ρόδα της Πιερίας» σε ορχηστρική μορφή. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Γ. Γλέζος: «Τα Ρόδα της Πιερίας» ήδη είχαν κυκλοφορήσει με τα μελοποιημένα κείμενα των αρχαίων ποιητών. Πέρυσι το καλοκαίρι, έχοντας εγώ ετοιμάσει το δίσκο σε ορχηστρική μορφή, είπαμε με το συνεργάτη μου τον Τάσο το Γρίβα να το στείλουμε σε μια ξένη εταιρεία. 31 Ιουλίου το στείλαμε και έκλεισε η ΕΜΣΕ για το καλοκαίρι. Γυρίζοντας από τις διακοπές, 1η Σεπτεμβρίου, μας περίμενε ένα email που μας έλεγε ότι ενθουσιάστηκαν με το δίσκο και τον ήθελαν για παγκόσμια διανομή, να το κυκλοφορήσουν σε δική τους παραγωγή στη Γαλλία.

Αρ. Κοκκίνου: Αυτό είναι ελπιδοφόρο.. Γενικά ποια νομίζετε ότι είναι τη δυναμική της λόγιας ελληνικής μουσικής στο εξωτερικό; Υπάρχει επαρκής πρόσβαση των ελλήνων δημιουργών στην αγορά αυτή;
Γ. Γλέζος: Αν γινόταν πιο οργανωμένα όλο αυτό… Εμείς σαν ΕΜΣΕ κάθε χρόνο τα τελευταία επτά χρόνια παίρνουμε τους δίσκους μας και πηγαίνουμε στο MIDEM , παγκόσμια έκθεση του δίσκου και της μουσικής που γίνεται στις Κάννες, περίπου τέλη Γενάρη. Όλες οι εταιρείες και οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης έχουν περίπτερα. Πηγαίνουμε μάλιστα με το φυσικό προϊόν, το cd, το οποίο καταργείται κι αυτό κινεί το ενδιαφέρον, γιατί όλοι έρχονται στο περίπτερό μας να θυμηθούν τι είναι το cd! Κλείνουμε συνέχεια συμφωνίες με διάφορες χώρες της Ευρώπης που παίρνουν τους δίσκους μας και κάνουν φυσική διανομή. Μπορώ να σου πω ότι πωλούνται περισσότεροι δίσκοι μας στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα. Απίστευτο κι όμως αληθινό!

Αρ. Κοκκίνου: Η κρατική επιχορήγηση σε θέματα πολιτισμού ήταν πάντα αναιμική και τώρα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Κάτω από αυτές της συνθήκες πιστεύετε ότι η ποιοτική τέχνη μπορεί να εξακολουθεί να υφίσταται ή θα πέσουμε σε παρακμή;
Γ. Γλέζος: Το θέμα δεν είναι αμιγώς ελληνικό αλλά πανευρωπαϊκό. Η απόλυτη κυριαρχία του οικονομισμού δεν υπολήπτεται τον πολιτισμό. Στην Ολλανδία, για παράδειγμα, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης των Συντηρητικών, ο οποίος έχει βασανίσει και την Ελλάδα στα θέματά της με την Ευρώπη, κατά τη θητεία του κατήργησε με απόφασή του την επιδότηση σε εβδομήντα πέντε πολιτιστικούς οργανισμούς της Ολλανδίας και τους έκλεισε! Η Ελλάδα αντιστέκεται ακόμη, λόγω πολιτιστικής παράδοσης αλλά εξαρτώμεθα από τους ξένους στην παρούσα κατάσταση, πρέπει να κάνουμε το καλό παιδί και να κόβουμε απ’ όπου μπορούμε. Ο πολιτισμός, λοιπόν, δεν είναι προτεραιότητά τους. Να σου πω όμως και κάτι άλλο; Ο πολιτισμός είναι το θεμέλιο της Δημοκρατίας. Ο λαός που δεν ευαισθητοποιείται μέσω της Τέχνης δε θα πάει στα άκρα κάποια στιγμή;

Αρ. Κοκκίνου: Έχετε να κάνετε μεγάλη συναυλία από το 1986. Αυτό προέκυψε λόγω φόρτου εργασίας ή από συνειδητή απόφαση, λόγω της κατάστασης στα πολιτιστικά;
Γ. Γλέζος: Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Απλώς πίστευα ότι ο κόσμος δεν θα ενδιαφερθεί με όλη αυτή την οικονομική πίεση και το χάος στα πολιτιστικά πράγματα. Η συναυλία αυτή έγινε μόνο από την επιμονή του Δημήτρη Παπαδημητρίου, συνθέτη και διευθυντή της ΕΡΑ. Εγώ δίσταζα, καθώς εκείνος ήθελε να γίνει η συναυλία μόνο στο Μέγαρο και μόνο στη μεγάλη αίθουσα. Ανησυχούσα, πώς θα μπορούσα να γεμίσω μία αίθουσα 2000 θέσεων τόσα χρόνια παροπλισμένος. Ξέρεις είναι και ο δισταγμός που έχει ο καλλιτέχνης όταν έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί. Η μεγάλη επιμονή του Παπαδημητρίου τελικά με έπεισε και με έκανε να καταλάβω ότι είχα λάθος.

Αρ. Κοκκίνου: Πείτε μας λοιπόν λίγα λόγια για το τι θα περιλαμβάνει η συναυλία.
Γ. Γλέζος: Στο πρώτο μέρος οι Παίδες Εν Καμίνω, ενδεκαμελές συγκρότημα πολύ καλών μουσικών που παίζουν και τραγουδάνε πολύ ωραία ρεμπέτικο, λαϊκό και έντεχνο τραγούδι, θα με συνοδέψουν σε αποσπάσματα από τον προτελευταίο μου δίσκο «Η ζωή είναι όνειρο» σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη. Ήταν οι τελευταίοι πολύ δυνατοί στίχοι που έγραψε και μου τους είχε δώσει. Θα ακολουθήσει ένα μικρό μέρος όπου μόνος μου με το πιάνο θα τραγουδήσω 4-5 τραγούδια της Εύας Λίτινα, αναβιώνοντας την ατμόσφαιρα του «Δίαυλου». Μετά, πάλι με τους Παίδες Εν Καμίνω και τον Τάκη Κωνσταντακόπουλο θα τραγουδήσουμε ένα απάνθισμα από τα πιο γνωστά μου τραγούδια που έχει αγαπήσει ο κόσμος.
Στο δεύτερο μέρος με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ που θα διευθύνει ο Ανδρέας Πυλαρινός εγώ στο πιάνο μαζί με το Βασίλη Λέκκα και τη Μελίνα Κανά θα τραγουδήσουμε ολόκληρο τον Lorca (τα «12 τραγούδια»), ενώ στην ανάγνωση των κειμένων θα είναι ο Βασίλης Χατζηιακώβου. Υποβλητικός όπως είναι, θα εμφανιστεί δύο φορές και θα απαγγείλει τα ποιήματα που στη συνέχεια θα τραγουδηθούν. Είναι μεγάλο πράγμα να ακούς τη μουσική σου με συμφωνική ορχήστρα! Θα τελειώσουμε τη συναυλία ενώνοντας και τα δύο συγκροτήματα , όλους τους τραγουδιστές και τα μέλη της ορχήστρας που θα τους βάλω να τραγουδήσουν, μαζί και τον κόσμο, τα «Άστρα» της Σαπφούς. Είναι το τελευταίο κομμάτι από τα «Ρόδα της Πιερίας» , ένα τετράστιχο που επαναλαμβάνεται πολλές φορές και θα τραγουδηθεί με τη συμμετοχή όλων.

Αρ. Κοκκίνου: Διαβάζω σε ένα απόσπασμα από κείμενό σας γραμμένο το 1978: «Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει άτομο και μετά να προχωρήσει ακόμα πιο πέρα, εξαφανίζοντας την ατομικότητα στον Ωκεανό της Ενέργειας. Σ΄ αυτή την πορεία αλλάζει ταυτόχρονα δραστικά και αμετάκλητα την κοινωνία. Αυτή είναι η μόνη επανάσταση» Μου έκανε εντύπωση, γιατί την εποχή που γράφτηκε αυτό υπήρχε ακόμα η κουλτούρα της συλλογικής δράσης. Πιστεύετε λοιπόν ότι αλλάζοντας τον εαυτό μας αλλάζουμε και τα πράγματα;
Γ. Γλέζος: Το πιστεύω 100%. Το κείμενο αυτό έχει μεταφυσική χροιά. Όσο κι αν αγωνιστείς για τα προβλήματα της κοινωνίας, αν δεν αλλάξεις τον εαυτό σου θα καταλήξεις να γίνεις αυτό στο οποίο εναντιώνεσαι. Αν εσύ ο ίδιος δεν αγαπήσεις τον άνθρωπο, παίρνοντας την εξουσία με σκοπό να βοηθήσεις την ανθρωπότητα καταλήγεις να είσαι ο ίδιος δυνάστης. Αν βρούμε ένα τρόπο υπέρβασης των μικροτήτων του εαυτού μας και ανοίξουμε τη συνείδησή μας, τότε πραγματικά αλλάζουμε την κοινωνία. Η κοινωνία πάντα αλλάζει από κάποιους πολύ μεγάλους ανθρώπους καλλιτέχνες, επιστήμονες πολιτικούς (αν και ελάχιστοι είναι οι μεγάλοι πολιτικοί)που πάνε μπροστά, διαχέονται οι ιδέες τους στην κοινωνία και την κάνουν να προχωρεί.

Αρ. Κοκκίνου: Αυτά τα λόγια είναι ο ιδανικός επίλογος για την κουβέντα μας. K. Γλέζο, σας ευχαριστώ.

05/2013 Αρετή Κοκκίνου

Γλέζος Γιάννης: Βιογραφικό και Δισκογραφία

Γλέζος Γιάννης: Ακούστε τραγούδια του στο YOUTUBE