... κ᾽ ἐμεῖς βρισκόμαστε σὲ σκληρὴ ἐποχή. (Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Σεβ. (†) ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη πού ἔγινε στίς 27-06-2012 μέ τίτλο «Πνευματικὴ ἐνδυνάμωσις»).
«Πνευματικὴ ἐνδυνάμωσις»
...
κ᾽ ἐμεῖς βρισκόμαστε σὲ σκληρὴ ἐποχή. Οἱ παλαιότεροι εἴδαμε στὶς ἡμέρες
μας νὰ περνοῦν ἀπὸ τὴν Εὐρώπη νέοι Νέρωνες· τρεῖς, τέσσερις, πέντε ἢ περισσότεροι
ἀπαίσιοι Νέρωνες. Ἠπιώτερες ἢ χειρότερες «ἐκδόσεις» τοῦ Νέρωνος, βασάνισαν τὸν
κόσμο – νὰ μὴν ἀναφέρουμε τὰ ὀνόματά τους. Ὑπῆρξαν δικτάτορες, ἄλλοι μὲ
κόκκινα καὶ ἄλλοι μὲ μαῦρα χρώματα. Ἀλλὰ εἴτε μὲ μαῦρα εἴτε μὲ κόκκινα χρώματα,
ὑπῆρξαν ἀπαίσιοι. Κατήργησαν τὴν ἐλευθερία τῶν λαῶν, ὡδήγησαν στὴ σφαγή, ἔκλεισαν
κόσμο στὰ στρατόπεδα, ἔκαψαν μέσα σὲ κλιβάνους ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, μίαναν τὴ
γῆ μὲ τὰ αἵματα αὐτοὶ οἱ νεώτεροι Κάϊν. Θὰ περάσουν πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ λησμονηθοῦν
τὰ φοβερὰ ἐγκλήματά τους. Αὐτοὶ στάθηκαν φοβερώτεροι ἀπὸ τὸ Νέρωνα κατὰ τοῦτο·
ἐκεῖνος, μολονότι ἔλεγε ὅτι ἤθελε νὰ ἔχῃ ἡ ἀνθρωπότης ἕνα κεφάλι ὥστε μὲ μιὰ
σπαθιὰ νὰ τὴν ἀποκεφαλίσῃ, δὲν εἶχε ὅμως στὴ διάθεσί του τὰ φοβερὰ ὅπλα ποὺ
διέθεταν αὐτοί.
Σήμερα
διέφυγε ἆραγε ἡ ἀνθρωπότης τὸν κίνδυνο νὰ ἐπανεμφανισθοῦν Νέρωνες; Ὄχι, ἀδελφοί
μου. Τὸ κακὸ —ἂς φιλοσοφοῦν οἱ διανοούμενοι, ἂς λένε οἱ κοινωνιολόγοι, ἂς
φλυαροῦν οἱ ῥήτορες— τὸ κακὸ ἔχει ῥίζες πολὺ βαθειὰ μέσα στὴν ἀνθρώπινη
καρδιά. Εἶνε σὰν τὴ Λερναία Ὕδρα, ποὺ ὅσα κεφάλια κι ἂν κόβονταν, φύτρωναν νέα,
ἕως ὅτου ὁ Ἰόλαος καυτηρίασε τὶς ῥίζες τους. Βλέπω, βάσει τῶν ἱερῶν κειμένων, ὅτι
νέοι Νέρωνες ἐκκολάπτονται πάλι εἰς βάρος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁποιοδήποτε
χρῶμα κι ἂν ἔχουν. Ἔρχονται ἡ μέρες σκληρές, ἀπαίσιες, κατὰ τὴν προφητεία τοῦ σοφοῦ
Σολομῶντος, ποὺ λέει ὅτι «ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία» (Σ. Σολ. 5,23).
Σὲ τέτοιες μέρες ζοῦμε. Πολλοὶ θ᾿ ἀρνηθοῦν
τὸ Χριστό. Ἡ αἵρεσις τῶν χιλιαστῶν ἀγρεύει θύματα μεταξὺ τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων.
Ἐγὼ κλαίω καὶ θρηνῶ. Ποιά μάνα τοὺς γέννησε; ποιός πατέρας τοὺς ἀνέθρεψε;
ποιός παπᾶς τοὺς κατήχησε; ποιός δάσκαλος τοὺς δίδαξε; ποιά κοινωνία τοὺς διαμόρφωσε;
Ὅπως πάνω στὴν κοπριὰ φυτρώνουν τὰ μανιτάρια, ἔτσι καὶ στὴν κοπριὰ τῆς ἀθλίας
μας κοινωνικῆς καταστάσεως φύτρωσαν ἄλλοι μὲν χιλιασταί, ἄλλοι μασόνοι, ἄλλοι
ροταριανοί, ἄλλοι ἄθεοι, ἄλλοι ὑλισταί, ἄλλοι…, καὶ τὸ μαντρὶ τοῦ Χριστοῦ λιγοστεύει συνεχῶς. Θὰ μείνουμε πολὺ λίγοι.
Ἀλλ᾽
ὅσο λίγοι κι ἂν μείνουμε –ὅπως ὁ Χριστὸς ἐγκαταλείφθηκε ἀπ᾽ ὅλους τὴ νύχτα τῆς
Μεγάλης Πέμπτης, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔμεινε μόνος στὰ μπουντρούμια τῆς Ῥώμης,
ὅπως ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος καὶ τόσοι ἄλλοι ἀναρίθμητοι ἐγκαταλείφθηκαν–, κάποιοι
πάντως θὰ μείνουν, θὰ ὑπάρχῃ τὸ «λεῖμμα» (Ῥωμ. 11,5). Ὁ σπόρος τοῦ εὐαγγελίου
δὲν θ᾽ ἀφανισθῇ, δὲν θὰ λείψουν στρατιῶτες ἀπὸ τὴν ἔνδοξη στρατιὰ τοῦ Κυρίου.
Θὰ ὑπάρχουν πάντοτε ἄνδρες σώφρονες, γυναῖκες τίμιες, νέοι ἁγνοί, κορίτσια παρθένα,
παιδιὰ ἀθῷα, ποὺ θὰ γονατίζουν ἐμπρὸς στὰ εἰκονίσματα. Δὲν θὰ ἐκλείψῃ ἡ Ἐκκλησία·
«πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18). Θὰ λιγοστέψουν οἱ Χριστιανοί, θὰ σβήσουν τὰ
ψευδῆ φῶτα, ἀλλὰ τὸ ἀνέσπερο Φῶς θὰ μείνῃ, θὰ ὑπάρχῃ πάντοτε.
Ὅσο
προχωροῦν οἱ αἰῶνες, θὰ εἶνε σκοτεινότεροι καὶ ἀπαισιώτεροι. Θ᾽ ἀνοίξουν οἱ πύλες τῆς κολάσεως καὶ θὰ
βγοῦν τὰ στρατεύματα τὰ ᾅδου καὶ νέοι Νέρωνες, ποὺ θὰ κρατοῦν ἀντὶ γιὰ
μαχαίρια τὴν πυρηνικὴ ἐνέργεια, γιὰ νὰ θερίσουν τὴν ἀνθρωπότητα καὶ ἡ γῆ νὰ ἐρημωθῇ.
Τὶς ἡμέρες αὐτὲς τῆς ἀθεΐας καὶ ἀπιστίας, «ὅσοι πιστοί», «ὅσοι
πιστοί»! (θ. Λειτ.). Ὅσοι μείνουν πιστοί, θὰ εἶνε μακάριοι, εὐτυχεῖς.
«Εὐτυχεῖς ὅσοι φυλάγουν Θερμοπύλες», ὅπως λέει ὁ ποιητής, ὅσοι μείνουν ἀτρόμητοι,
ψυχωμένοι, πειθαρχικοί, ἐνθουσιασμένοι, ἀποφασισμένοι γιὰ θυσία. Θερμοπύλες εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία μας. Νὰ τὴ
φυλάξουμε ὅποια θυσία καὶ ἂν ἀπαιτηθῇ!
Εάν θέλετε νά την
διαβάσετε όλη την ομιλία στην παρακάτω δ/νση:
